هو...

بازم دوست دارم بي توجه به تاريخ بنويسم.

چه معني داره اين زمان و مكان.

 مگه اينهمه ساعت و ثانيه و روز و ماه و سال رفت اتفاقي افتاد؟

بي خيال. امروز دعوت شدم كه برم مشهد ولي نميرم...

دلم واسه يه لحظه سرماي زمستون لك زده.

واسه يه بارون مشتي. واسه گلي شدن تو خيابون. خيس شدن شيشه عينكم تو بارون!!!

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

الان چند روزي از اون چند خط بالا ميگذره.

تا ماه رمضون خيلي كم مونده... يه دو هفته اگه اشتباه نكنم

حس و حال ماه رمضون و با تموم بي اعتقاديهام دوست دارم.

اين نوشته ها رو نميدونم كي پست ميزنم ولي خيلي زمانش مهم نيست.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

بازم چند روز از نوشته هاي بالا ميگذره...

روزها ميگذرند ولي من نميدونم چرا در من هيچ تغييري حاصل نميشه

از اين همه يكنواختي خسته شدم. نوشته هاي تكراري ... حس و حال تكراري...

ـــــــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز اول ماه رمضون بود... ماه رمضوني كه اينهمه منتظرش بودم....

حالا اين تقويم تاريخ من داره خاطرات گذشته رو صفحه به صفحه و خط به خط مرور ميكنه...

و هر لحظه غمگين تر از لحظه قبل...

اين روزا اين دو بيت از شريعتي رو فقط مرور ميكنم:

تا سحر اي شمع بر بالين من    امشب از بهر خدا بيدار باش

سايه غم ناگهان بر دل نشست   رحم كن،رحم كن،امشب مرا غمخوار باش

 يه بار كه به عموجغده گفتم مغزم عين تقويم تاريخ ميمونه گفت سعي كن خاطرات جديد خلق كني ...

 ولي از اون روز تا حالا هرچي سعي ميكنم نميشه...