هو...

مدتها بود دستم به نوشتن نميرفت ولي الان حس نوشتن اومد... چقدر سخته كه تمام

ذهنت نوشتن رو بطلبه ولي نتوني بنويسي... من هميشه همينطور بودم ... يه زماني پر

از شور نوشتنم و ذهنم خاليه ولي يه وقتايي ذهنم پر ولي نميتونم بنويسم... اين مدت تو

حالت دوم به سر مي بردم...

قبلا بوف تنهايي يه مجاز بود و مهسا يه واقعيت... ولي الان كم كم مهسا داره يه مجاز

مي شه و بوف تنهايي يه حقيقت محض...

واقعا دارم مثل جغدها ميشم... همه شب و به خاطر سكوت و سكوني كه داره دوست

دارن ولي علاقه من داره خيلي افراطي ميشه ... مدتهاست كه شبها نميتونم بخوابم ...

واقعا من از خواب شب دارم محروم ميشم...شايدم دارم از سكوت شب لبريز ميشم...

با اوستا كريم مشكل پيدا كردم... مشكل كه داشتم ولي داره خيلي طولاني ميشه ... داره

به جاهاي باريك ميرسه...

ميدونم تقصير منه ...

دوست دارم گم بشم... تو خودم... تو مهسا... تو قالب بوف تنهايي گم بشم... تنهايي رو

با تمام وجودم ميبلعم...      از تنهايي لذت ميبرم... از بودن تو دنياي مجاز ها هم لذت

ميبرم...

مدتهاست كه به وبلاگ دوستام سر ميزنم ولي هيچ نظري نميدم ... اينجا از همشون

عذر ميخوام ... و از همشون واسه اينكه هميشه بهم سر ميزنن ممنونم... بي معرفتي

من و به بزرگي خودتون ببخشيد ...

دارم پير ميشم ... پير شدن و احساس ميكنم...

ديروز روز خوبي نداشتم... بعد از مدتها داشتم به روال عادي زندگي عادت ميكردم

ولي باز ريختم به هم...

هفته قبل يكي از دوستام از مكه اومد... خوشا به سعادتش... ولي مطمئنا اين سعادت

نصيب من نميشه ... (اين و مطمئنم چون خوابشو ديدم...)...

بگذريم... اين قصه سر دراز دارد...

هميشه شاد باشيد

خوش

هو...

چون صيد به دام تو به هر لحظه شكارم

                                             اي طرفه نگارم

از دوري صياد دگر تاب ندارم  

                                            رفتست قرارم

چون آهوي گمگشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگيرم

                                            نگرانم

از ناوك مژگان چو دو صد تير پراني

                                           بر دل بنشاني

چون پرتو خورشيد اگر رو بكشاني

                                           واي از شب تارم

در بند و گرفتار بر آن سلسله مويم

از ديده ره كوي تو با عشق بشويم

                                           با حال نزارم

برخيز كه داد از من بيچاره ستاني

بنشين كه شرشر بر دل تنگم بنشاني

تا آن لب شيرين به سخن بازگشايي

                                          خوش جلوه نمايي

اي برده امان از دل عشاق كجايي

                                          تا سجده گزارم

گر بوي تو را باد به منزل برساند

                                          جانم برهاند

ورنه ز وجودم اثري هيچ نماند

                                         جز گرد و غبارم

خوش